De avontuurlijke reis naar onbewust bekwaam

0
409
onbewust bekwaam - the class whisperer

‘Schei uit!’ in opperste frustratie danste ik van links naar rechts. ‘Kappen nou!’ Mijn stem sloeg over. De onmacht tot in de verre omtrek te herkennen. Twee bruggers van zeer uiteenlopende lengte en gewicht stonden in een ingewikkelde pose. De grootste had het rood-aangelopen hoofd van de ander onder zijn arm. De kleinste liet, ondanks dat beklemde hoofd, zijn harde schoenneuzen ongeremd zijn werk doen op plaatsen waar dat zin had. De gebalde vuist van de grootste beukte onbarmhartig op het hoofd onder zijn arm.

Tijd voor actie

Om het tweetal had zich de rest van de brugklassers verzameld. Die
bijkomstigheid beperkten mijn dans-variaties. Ik besloot dat het tijd
werd voor actie. Ik stapte praktisch ìn het verstrengelde duo en
plaatste een rake tik op het hoofd van de grootste. Het resultaat was
instant: hij liet het hoofd los, zodat de kleinste als een marionet met
geknapte touwtjes tot een slordig hoopje op de grond belandde.
Vervolgens richtte de grootste zich op en hapte naar adem. Zijn borstkas
zette tot een indrukwekkende omvang uit. Ik deed intuïtief een stap
naar achteren, klaar om als nieuw doelwit zo mogelijk de klappen te
ontwijken. Onnodig. De gezichtsuitdrukking die ik als ‘dreigend’ had
gelezen, bleek ‘verontwaardigd’ te zijn: ‘Ze sláát me!’ ‘Ze slaat me!’
brulde hij nogmaals en als een getergde beer verliet hij de klas,
onderwijl wat bruggers onder de voet lopend. ‘Ja, dat kost je je baan,’
grinnikte de marionet op de grond, met leedvermaak. De rest nam naar
willekeur de tekst van de beer en de marionet over: ‘ze slaat hem!’ en
‘dat kost je je baan!’ Het werd mij, die eerste week op de Lom-Mavo*),
volstrekt duidelijk: ik moest nog veel leren…

‘Een nieuwe juf’

Ik was midden dertig en had mijn zeer goedlopende eigen bedrijf
opgedoekt om mijn ooit behaalde diploma van de lerarenopleiding (Engels)
aan de praktijk te toetsen. Niet gehinderd door enige realiteitszin,
meende ik dat ik pupillen met een liefdevolle blik kon motiveren. Het
was januari, dus midden in het schooljaar. Kinderen waren van een type
dat ik niet kende, maar dat mij wel hogelijk intrigeerde. Bij sommigen
veroorzaakte sociaal-emotionele problematiek een behoorlijk
gedragsgestoordheid. Zeker bij de nieuwe juf. Autistische kinderen
bekeken mij met boosaardige argwaan en verroerden geen vin of sloegen
zonder zichtbare aanleiding gillend de gang op. Kinderen met
oppositionele stoornissen en adhd-ers ramden elkaar bij het minste of
geringste in mijn aanwezigheid de hersens in. Ik moet eigenlijk zeggen:
sloegen elkaar juist in mijn aanwezigheid aan gort. Ik was de
belichaming van hun gezamenlijke gedachte: ‘hé, we hebben de nieuwe juf:
kéééten!

Negatieve energie

Mijn aanvankelijke verbijstering over dat gedrag en de
ontoegankelijkheid, waartegen ik geen kruid kende, sloeg in de weken
erna om in een overweldigende compassie. Ik werd mij in de volle omvang
bewust van het feit dat als ík het schip niet zou keren, deze kinderen
van míj niets zouden leren. Ik realiseerde me dat mijn aanwezigheid als
nieuwe en onervaren leerkracht de zaak voor menige leerling op scherp
zette. Ik zag wat een geweldige hoeveelheid negatieve energie hen dat
kostte: je elke keer opnieuw onveilig voelen. Elke keer opnieuw de
pikorde bepalen, heisa schoppen, elkaar aan gruzels meppen en dat
allemaal omdat de juf niet op haar taak berekend is…

Hulp

Zes weken lang schreeuwde ik om hulp, haalde collega’s als
consultants in mijn klas, deed aan video-interactietraining en las alles
wat ik kon vinden over adhd, autisme, gilles de la tourette en elke
oppositionele en andere stoornis waar ‘mijn kinderen’ mee behept waren.

Eigen koers varen

Langzamerhand begon ik binnen het team een eigen koers te varen.
Stukje bij beetje lukte het barstjes te ontdekken in de pantsers die de
kinderen om zich heen hadden gegord. Af en toe flonkerde er wederzijds
vertrouwen. Ademloos ontving ik kleine bewijsjes van vooruitgang: rust
in de klas, plezier in onderlinge samenwerking. Ik viel als een blok
voor hen en voor de lente eind maart aanbrak was de liefde wederzijds.
Ik had een toverstokje gevonden!

Nieuw schooljaar

Het nieuwe schooljaar bracht nog meer plezier. Ik werd
vertrouwenspersoon en naast mijn lesgevende taken ook zorgcoördinator.
Mijn toverstokje leverde mij mooie en ontroerende momenten op. Maar om
nou precies uit te leggen wát ik deed, of hóe ik bepaalde zaken
aanpakte: geen idee.

Opleiding NLP

Twee schooljaren later begon ik de opleiding NLP-practitioner’s. En
daar ontstonden momenten waarop de hemel uiteenscheurde en de zon
krachtige stralen wierp op wat ik nog niet wist. Die momenten brachten
me diepe inzichten. Uit die momenten ontstond de mogelijkheid te
vertellen hoe het toverstokje werkte. Ik kon succesvolle technieken
herkennen en overdragen. In de erop volgende mastersopleiding
inspireerde deze inzichten mij tot een volgende stap: vanuit mijn eigen
bedrijf train en begeleid ik nu docenten(teams) om motiverend en zinvol
(vaardigheids)onderwijs te geven. Het toverstafje geef ik graag door en
daarmee het plezier. Schik in deze jongeren, met als ultieme uitkomst:
het plezier en vertrouwen dat deze jongeren krijgen in hun leerkracht!
Een stap uit het onderwijs. Na bijna vijf prachtige en leerzame jaren.
Een juiste stap, maar ik mis ze wel, die pubers!

*) Mavo voor leerlingen met leer- en opvoedingsmoeilijkheden, het latere vmbo-t Lwoo, zorgonderwijs

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here